Collectief bewustzijn
Stel dat muren kunnen luisteren
en als een collectief geweten
zorgvuldig opslaan en bewaren
om alles wat wij zijn vergeten
onverwachts te openbaren
door zachtjes terug te fluisteren
ArtemisiA
ArtemisiA
Ik had het kunnen weten. Sinds mijn debuut te vinden is in de AKO top 10 is er geen ontkomen meer aan. Vanaf nu ben ik een echte schrijver. Toch schrok ik me kapot toen ik twee weken geleden een uitnodiging in de brievenbus vond voor het boekenbal. HET BOEKENBAL, dat feest voor ingewijden. Het intieme samenzijn van de crème de la crème in schrijversland. Ook ik was officieel uitgenodigd. Toch riep de uitnodiging een emotie op die je eerder verwacht bij een rouwkaart. Dit is het einde dacht ik bij mezelf. Het einde van een leven in de anonimiteit. Mijn leven als beginnend schrijver is over. Vanaf nu doet het er niet meer toe wie ik werkelijk ben en wat ik het liefste doe, maar bepaald de lezer wie ik ben en de uitgever wat ik doe. Er is geen ontkomen meer aan. Ik hoor mijn brein alle mogelijke opties bedenken die ik kan aanvoeren om niet te gaan. Ik pas niet in die wereld. Ik ben niet zoals zij. Ik houd niet van uiterlijk vertoon. Ik pak de kaart en plak hem met een magneet op de koelkast, alsof ik hem tijdelijk parkeer om er later een beslissing over te nemen.