Lied van Maria Magdalena

Zoals Licht

Jij viel zoals licht

In mijn leven naar binnen

De zon door de ramen

Aan het begin van de dag

Je zei het wordt tijd 

om opnieuw te beginnen 

We leven alleen nog 

Recht uit het hart

Jij was altijd verwonderd

Met open armen

Jij liet mij zien

Dat samen bestaat

Jij hebt je dromen

Nooit verraden

Jij hebt de wereld

De liefde verklaard

De hemel brak open

De ruimte werd groter

Ik voelde me vrij 

En ik wist niet waarom

Jij hebt de liefde

Nooit verloren 

Maar jij vloog te hoog

Te dichtbij de zon

En nu kijk ik om

De sporen vervagen

Maar onzichtbare armen

Houden mij nog vast

Het wordt tijd om jou

Los te laten

Sluit je ogen en

Slaap zacht

Ik heb niemand gekend

Die mij zo heeft ontwapend

Ik heb niemand gekend

Die mij zo heeft verwond

Ik heb mezelf 

In jou achtergelaten

En het was goed

Dat jij bestond

Ik heb niemand gekend

Die mij zo heeft ontwapend

Ik heb niemand gekend

Die mij zo heeft verwond

Ik heb mezelf 

In jou achtergelaten

En het was goed

Dat jij bestond

Stef Bos

Voor elkaar

Voor elkaar

Koor voor u en voor elkaar

Stijl, zo eigen, altijd bruisend

Vieren wij geloof en liefde

Blijven onze wegen kruisen

Samen, meer dan dertig jaar

Nee, nog lang niet uitgezongen

Serieus, maar met plezier

Samen lachen, samen huilen

Ieder vindt zijn plekje hier

Elk talent krijgt hier een kans

Koffie schenken, teksten schrijven

Componeren, arrangeren

Inspireren, voorbereiden

Geeft geloven extra glans

Iedereen is hier familie

Groeiend als een olievlek

Wordt de passie doorgegeven

Nog een eeuw, op deze plek

Samen, meer dan dertig jaar

Licht en donker, voor en tegen

Onze blik gericht op morgen

Zoeken wij naar nieuwe wegen

Koor voor u en voor elkaar

Zij aan zij blijven wij zingen

Raken wij de juiste snaar

Vol verlangen en vertrouwen

Op een toekomst met elkaar

The Lamb

Little Lamb, who made thee?

Dost thou know who made thee?

Gave thee life & bid thee feed

By the stream & o’er the mead;

Gave thee clothing of delight,

Softest clothing, wooly, bright;

Gave thee such a tender voice,

Making all the vales rejoice?

Little Lamb, who made thee?

Dost thou know who made thee?

Little Lamb, I’ll tell thee,

Little Lamb, I’ll tell thee:

He is callèd by thy name,

For he calls himself a Lamb.

He is meek, & he is mild;

He became a little child.

I a child, & thou a lamb,

We are callèd by his name.

Little Lamb, God bless thee!

Little Lamb, God bless thee!

William Blake

Let there be justice for all

Een ode aan Nelson Mandela

Let there be justice for all. 

Let there be peace for all. 

Let there be work, bread, water and salt for all. 

Let each know that for each the body, 

the mind and the soul have been freed to fulfill themselves.

Filosofisch tweeluik

Mendelssohn 

O, kon ik maar vliegen als een duif, zwevend op de wind,
ver weg zou ik vluchten, enkele reis naar de woestijn,
waar chaos is verdwenen en het altijd stil zal zijn.
Ik zou vliegen naar een leegte die je nergens anders vindt.

Dan zou ik doelloos dwalen en verdoofd door zielenpijn,
sterk verlangend naar de chaos, die opnieuw mijn blik verblindt,
omdat de imposante waarheid meestal moeilijk wordt bemind.
Hoe veel stilte is er nodig voor een pijnlijk mooi refrein?

De eindeloze vlakte is een helend medicijn,
de warmte dood de onrust, maakt een einde aan de jacht,
zodat er tijd en ruimte komt om echt jezelf te zijn.

De stilte zal je strelen en de leegte fluistert zacht,
dat de filosoof diep in jou, de meester van je brein,
op je enthousiasme en onverdeelde aandacht wacht. 

Von Herder 

Waar leegtes zegevieren en de stilte overwint,
is de eindeloze vlakte als een helend medicijn,
waar een schaap gewoon een schaap is en het gras zichzelf kan zijn.
En de duiven vrijuit vliegen op een zwoele zuidenwind. 

Lege blikken, simpel zoeken, waar de verste verten zijn,
wanneer tijd niet meer bestaat en het niets aan ruimte wint,
zal een herder iets gaan voelen van de vrijheid van een kind.
Is dit nou nutteloos verspillen van een meesterbrein? 

De stilte wordt doorbroken door een vraag van groot belang,
plots is mijn rede niet te stoppen, krakend hoofd doet pijn,
gedachtes die weerklinken als een welbekend gezang. 

O, kon ik maar vliegen en als een duif gedragen zijn,
ver weg zou ik vluchten uit dit beklemmende gedrang,
Wie ben ik? Waarom ben ik? En ben ik slechts mijn brein?

I offer you peace

I offer you peace

I offer you love

I offer you friendship

I see your beauty

I hear your need

I feel your feelings

My wisdom flows from the highest Source

I salute that Source in you

Let us work together for unity and love

Mahatma Gandhi



Deze inspirerende tekst is op muziek gezet door Karl Jenkins.
Het is prachtig!

Tranenlied

Op 16 maart jongstleden zong ik in het Projectkoor Brandpunt het Stabat Mater van Karl Jenkins. Dit is een opname van het Canto Lacrimosus.

Zie wat onzichtbaar is (The Passion deel 7)

Na de Sabat gaan Maria en Maria Magdalena naar het graf toe. Ze willen graag nog even dicht bij Jezus zijn en in stilte afscheid nemen. Ze zien een grote steen die de ingang van het graf verspert en links en rechts staan twee gewapende mannen. Erg dichtbij kunnen ze helaas niet meer komen. Op een afstandje gaan ze zitten om te bidden. Zo zwart en duister als die berg is, zo zwart en duister lijkt het leven te zijn, denkt Maria. Maar langzaam komt de zon vanachter de berg tevoorschijn en zorgt voor een gouden rand die de wereld lijkt te omstralen. Maria zucht diep, ze weet het, ze is niet alleen. Hij heeft haar beloofd dat het allemaal goed komt.

Diepbedroefde moeder (The Passion deel 6)

Ze was erbij. Ze heeft het allemaal gezien. Hoe ze hem door de stad lieten lopen met een kruis op zijn rug. Hoe ze hem bespotten en met een kroon van doornen kroonden. Hoe ze hem een purperen mantel aandeden en dobbelden om zijn kleren. Hoe ze lachten toen ze een bordje op zijn kruis hingen met de tekst: Dit is Jezus, de koning van de Joden. Hoe ze zijn handen en enkels doorboorden met spijkers en hem, hoog boven de menigte, ophingen om te sterven. Haar zoon, haar kind. Tranen lopen over haar wangen. Verslagen is ze, alsof ze zelf door het zwaard geraakt is. Daar hangt hij, zijn hoofd gebogen, zijn lichaam levenloos. 

Kruisiging (The Passion deel 5)

Als ze de tuin verlaten verstommen hun stemmen. Bang zijn ze, om op te vallen in de straten. Bang dat ook zij zullen worden opgepakt. In de verte steken de torens van het paleis hoog boven de huizen uit. Daar in het paleis huist ook de rechtbank. Bij het paleis aangekomen, stelt Petrus voor dat hij naar binnen gaat om poolshoogte te nemen. Hij loopt door de hoge poort de binnenplaats op. Het is er een drukte van belang. Er zijn kennelijk al veel mensen afgekomen op de reuring rond Jezus. Dit soort nieuws gaat altijd als een lopend vuurtje door de stad. Er zitten verschillende groepjes mannen op de grond. In het midden staat een waterput met daaromheen wat stenen. Daar gaat Petrus zitten tussen de knechten, zodat hij niet te veel opvalt. Een dienstmeisje komt naar hem toegelopen en zegt: ‘Hé, jij hoort toch ook bij die Jezus?’ En Petrus zegt: ‘Nee joh, ik ken die man niet.’ Maar de man die naast hem zit zegt: ‘Ik heb je toch bij hem gezien vorige week.’ Maar Petrus antwoordt: ‘dat moet iemand anders geweest zijn.’ Er komt iemand aangelopen met een lege kruik. Als hij de kruik naast Petrus neerzet en hem begint te vullen, kijkt hij Petrus aan en zegt: ‘Jij bent toch één van de leerlingen van die Jezus die ze net naar binnen hebben gebracht?’ Petrus staat op, schopt de kruik met water om en roept: ‘Ik heb die vent nog nooit gezien!’

De kus (The Passion deel 4)

‘Mannen wordt wakker.’ roept Jezus en hij schut zijn leerlingen één voor één wakker.
‘De man die mij gaat uitleveren is vlakbij’.

Daar staat Judas. Met achter hem tientallen mannen met fakkels, knuppels en zwaarden.
Gedachten schieten onrustig door zijn hoofd. Nu kan hij niet meer terug. Wat zullen ze met Jezus doen? Een tijdje gevangen houden, meer kan het toch niet zijn. Of zou deze daad echt tot zijn dood leiden? Maar dat is dan toch niet mijn schuld. Ik zorg er alleen maar voor dat hij wordt opgepakt. Ik ben toch niet verantwoordelijk voor wat ze verder met hem van plan zijn? Verdomme, waarom is het ineens allemaal zo gecompliceerd geworden.

In de tuin van Getsemane (The Passion deel 3)

Na de maaltijd lopen ze gezamenlijk naar de tuin van Getsemane. Behalve Judas, die is inmiddels zijn eigen weg gegaan. De tuin ligt midden in de stad tegen een helling. Het is een ware oase van rust tussen de drukke straten van Jeruzalem. Hier hoor je de krekels kraken en kun je uren staren naar de hemel. Maar Jezus heeft geen oog voor de sterren, hij is terneergeslagen. Er zijn van die momenten dat de onzekerheid hem overvalt en dat hij het zelf ook niet meer weet. Niemand begrijpt wat er moet gebeuren. Heel soms heeft hij het gevoel dat hij niet helemaal alleen is. Vorige week nog, toen Maria Magdalena zijn voeten waste met haar tranen en ze daarna zalfde met kostbare olie. Zou zij hem wel begrijpen?
Of zijn eigen moeder, Maria. Hij denkt terug aan hun ontmoeting, een paar dagen geleden. ‘Ik moet gaan’, had hij gezegd. ‘Ik weet het’, had zijn moeder geantwoord en hij had gezien hoe een traan over haar wang rolde. ‘Ik weet dat je moet gaan. Maar ik wil niet dat je gaat. had ze gezegd. En ze had hem omhelsd en hij had haar getroost.
‘Blijf bij me. Blijf alsjeblieft bij me’ had ze hem gesmeekt.

Judas (The Passion deel 2)

Judas moet naar buiten. Zijn hart klopt in zijn keel. Zweet breekt hem aan alle kanten uit. Zou Jezus het weten? Waarom laat hij dat dan op zo’n klote manier merken.
Het lijkt erop dat Jezus zich al volledig bij de situatie heeft neergelegd. Nou, als je zo laf bent, dan vraag je er ook om! Hij zal hem wel eens een lesje leren.
Eerst liep hij altijd voorop met zijn grootse ideeën over de liefde en nu laat hij zijn beste vrienden, die hun leven voor hem zouden geven, in de steek. Hij heeft het alleen nog maar over het vreselijke lijden dat hem wacht en over de dood.
Judas zucht diep. Wat is er overgebleven van die man die hij een aantal jaar geleden leerde kennen? Van die man met een visie en een droom voor deze wereld! Van de man die hem inspireerde. De man waarvoor hij zijn geboortegrond heeft verlaten en die hij jaren lang met hart en ziel heeft gevolgd…

Het laatste avondmaal (The Passion deel 1)

De maan staat hoog aan de hemel. Johannes sluit de deur achter zich en gaat bij de anderen aan tafel zitten. Het is de eerste dag van Pesach en Jezus heeft hen uitgenodigd voor een gezamenlijke maaltijd. Over de lange tafel ligt een linnen kleed. In het midden staan dertien bekers en liggen een paar broden. Alles staat klaar voor een oud ritueel waarmee ze de uittocht van het volk Israël uit Egypte herdenken. Maar er hangt een vreemde sfeer. De laatste dagen praat Jezus alleen nog maar over de dood. Johannes begrijpt het niet. Er is werkelijk geen enkele dreiging. Waarom is Jezus zo negatief over de toekomst?

Tot jij mijn liefde voelt

Credo

Prachtig nummer van Herman Finkers uit de Sint Joris Mis, speciaal geschreven voor zijn eigen huwelijk.

Come healing

Healing light

Deep peace of the running wave to you
Deep peace of the flowing air to you
Deep peace of the quiet earth to you

Deep peace of the shining stars to you
Deep peace of the gentle night to you.

Moon and stars pour their healing light on you.

Deep peace of Christ, the light of the world to you.
Deep peace of Christ to you.

Deep peace of Christ, the light of the world to you.

Grondtonen

Grondtonen

Als trillende snaren,

de Droevige momenten

en het Gevoel van gemis,

Condenseren…

Als krachtige tonen,

de Donkere gevoelens

en Geleden pijn,

Camoufleren…

Als heldere klanken,

de Diepgaande verbinding

en het Grote geheel,

Contempleren…

Als zachte strelingen,

de Dromen van morgen

en het Geloof in de liefde,

Conserveren…

…Dan resoneren

de Grondtonen

van de Cello

ArtemisiA

Zomerpaleis

Zomerpaleis

Zomerpaleis, 

hier kan ik altijd naar toe 

Elke dag

als ik dat wil 

Hier in mijn hoek 

hier ben ik altijd op reis 

hier hangt geen klok 

Hier is het stil